Εμείς, ήμασταν εκεί! Σε μία φτωχή έκθεση, με έντονες ελλείψεις και απουσίες. Σε ένα πραγματικά ωραίο χώρο όπως είναι το Ζάππειο. Μία έκθεση που δεν φαινόταν να είχε πραγματικά στόχο (και όφελος) για τους εκθέτοντες…εκθέτοντας τους διοργανωτές. Ατυχώς, στις δύσκολες εποχές που περνάει το εμπόριο, πρέπει και οι διοργανωτές και οι συμμετέχοντες να δείξουν μεγαλύτερη σοβαρότητα εάν επιδιώκουν τη βοήθεια και τη κατανόηση των πελατών τους.
Το περίπτερο του Νοiz ήταν, όπως αναμενόταν, ενεργό, με κόσμο που πήγαινε και ερχόταν, δοκίμαζε, έκανε φασαρία…με πολλούς φίλους και γνωστούς και ευκαιρία για γνωριμία με καινούργιους…με αποτέλεσμα να έχουμε τις περισσότερες παρατηρήσεις για χαμήλωμα του ήχου. Θα σταθώ ίδιαίτερα στην χειροποίητη carbon ακουστική του Αντώνη Βαρβούνη που υπήρχε στο περίπτερο, από τα υπόλοιπα εκθέματα, γιατί ακριβώς απέναντι υπήρχε η αντίστοιχη βιομηχανική της Composite Electrics. Η σύγκριση, μας έδειξε κάτι που προφανώς ξέραμε…το πόσο καλή δουλειά μπορεί να γίνει στην Ελλάδα με γνώσεις και μεράκι και πόσες λίγες δυνατότητες δίνονται για να γίνει κάτι τέτοιο γνωστό.
Όλα τα καλά παιδιά, πέρασαν από εκεί (τουλάχιστον το Σάββατο που ήμουν εκεί) και έριξαν τη πενιά τους.
Ελπίζω -και του χρόνου- για καλύτερα!